Er zijn momenten geweest dat ik mezelf niet herkende.
Dat ik fel reageerde.
Kortaf.
Boos om dingen die achteraf klein leken.
En het ergste?
Het gebeurde bijna altijd thuis.
Bij de mensen van wie ik het meest hield.
Daar voelde ik me dan weer schuldig over.
Waarom kon ik me buitenshuis wel inhouden en thuis niet? Wat ik toen nog niet wist, is dat mijn brein dit juist deed omdat ik me daar veilig voelde. Een vechtreactie ontstaat niet zomaar. Je systeem gaat alleen “in de aanval” als het denkt dat hij het gevecht kan winnen.
Thuis.
Bij je partner.
Bij je kinderen.
Niet omdat je hen pijn wilt doen, maar omdat je lijf daar eindelijk spanning durft te ontladen.
Dat besef veranderde alles voor mij.
Mijn boosheid was geen karaktertrek.
Het was opgeslagen spanning.
Opgekropte prikkels.
Te lang over mijn grenzen heen gaan.
En hoe harder ik probeerde “lief” te blijven, hoe feller de uitbarsting uiteindelijk werd.
Pas toen ik leerde herkennen wanneer mijn systeem al te vol zat, kon ik eerder bijsturen.
Niet door mezelf te corrigeren, maar door mezelf serieuzer te nemen.
Misschien herken jij dit ook.
Dat je jezelf veroordeelt om reacties die eigenlijk iets heel logisch vertellen. Als je wilt begrijpen waarom jouw lijf zo reageert,en hoe stressreacties samenhangen met prikkelgevoeligheid, dan is inzicht geen luxe. Het is een vorm van zelfzorg.
Herkenbaar?
Fel reageren op de mensen die je het liefst hebt is geen teken dat je het niet goed doet. Het is vaak een stressreactie van een systeem dat te lang heeft volgehouden.
In mijn gratis e-book over stressreacties leg ik uit:
• wat een vechtreactie eigenlijk is
• waarom die juist op veilige plekken zichtbaar wordt
• en hoe je jezelf hierin beter kunt begrijpen, zonder oordeel
Laat hieronder je naam en e-mailadres achter, dan ontvang je het e-book direct in je mailbox.