In de jeugdzorg zag ik dit steeds opnieuw gebeuren
Vier jaar werkte ik in de jeugdzorg. Ik begeleidde hooggevoelige kinderen die vastliepen op school, thuis of in zichzelf.
Maar wat me steeds opnieuw opviel, was dit:
De kinderen kwamen zelden alleen.
Niet letterlijk.
En niet figuurlijk.
Hun ouders vaak moeders waren minstens zo overprikkeld.
Moe.
Alert.
Altijd aan.
En hoe harder zij probeerden het “goed” te doen, hoe meer het hele systeem vastliep.
Wat er gebeurde als we alleen naar het kind keken?
Korte verbetering.
En daarna weer terugval.
Maar zodra we het hele gezin meenamen, en vooral de ouders gingen begrijpen wat hun systeem nodig had…
Dan veranderde er echt iets.
Ik zei het vaak gekscherend, maar ik meen het nog steeds:
In een vliegtuig zet je eerst je eigen zuurstofmasker op. Niet omdat je egoïstisch bent, maar omdat je anders niemand kunt helpen.
Wanneer ouders leerden:
hoe stressreacties werken
waar zij zelf over- of onderprikkeld raakten
waarom hun lijf zo alert was
Ontstond er ruimte.
Meer rust in huis.
Meer begrip.
Minder escalatie.
Niet omdat iemand “harder zijn best deed”, maar omdat het systeem weer kon zakken.
Die ervaring heeft mijn werk voorgoed gevormd.
Ik werk niet aan trucjes.
Ik werk aan inzicht.
Aan regulatie.
Aan begrijpen hoe jij werkt.
Omdat verandering daar begint.
Niet bij je kind.
Niet bij je gedrag.
Maar bij jouw zenuwstelsel.